Inwoner Elburg wil een droge tuin, stapt naar de rechter

Alex Hartman heeft een conflict met de gemeente Elburg. Al zeven jaar strijdt hij voor een droge tuin. Sinds achter zijn huis een nieuwbouwwijk is neergezet, stroomt het water zijn tuin binnen. ‘De gemeente houdt zich niet aan gemaakte afspraken.’ Nu gaat hij naar de rechter, in de hoop eindelijk een oplossing te vinden.
 

Voor sommigen is het een bekend fenomeen, anderen blijven verbaasd staan kijken: de borden in de tuin van Alex Hartman. Daarop staan teksten, waarmee hij zijn frustraties richting de gemeente Elburg uit. ‘Zin in gezeik? Ga werken voor de gemeente’, is er op een te lezen. En ‘Los zelf uw problemen maar op – afzender gemeente Elburg’ op een ander. Het toont de woede van Hartman.

‘Het begon allemaal bij de aanleg van de nieuwbouwwijk hier achter’, wijst Hartman naar de Vossenakker. ‘Er waren daar vergunningen afgegeven voor een bepaald type huizen, maar dat werd steeds veranderd. Daarbij veranderde ook de hoogte van de percelen. Van tevoren werd mij beloofd dat het perceel van mijn buurman de peilhoogte was. Maar ze hebben daarna de nieuwe percelen verkeerd uitgemeten, waardoor de grond van de buren 30 centimeter hoger ligt dan die van mij.’

Dat leverde meerdere problemen op. ‘Mijn achterburen konden gewoon over mijn schutting heen kijken. Maar de gemeente Elburg vond al dat ik niet mijn eigen schutting mocht verhogen, omdat die dan vanaf mijn grond boven de twee meter zou komen.’

Stroompje water over het terrein

Bij de eerste de beste regenbui bleek een nog veel groter probleem te zijn ontstaan. ‘Al het water stroomde zo vanuit de Vossenakker mijn grond op’, vertelt Hartman. ‘Bij een heftige regenbui heb ik gewoon een stroompje water van voor naar achter over mijn terrein lopen. En mijn klinkers beginnen dan te drijven: ik kan er niet met mijn auto overheen rijden.’

Hartman heeft de problemen duidelijk gemaakt bij de gemeente. ‘Maar daar kreeg ik te horen dat het water niet van de Vossenakker zou kunnen komen. Dat zou recht naar beneden in de grond moeten verdwijnen.’ Wel was de gemeente bereid drainage aan te leggen in zijn tuin. ‘Die zouden ze elk jaar schoonspuiten, zodat het water daarmee weggevoerd bleef worden.’ Na twee jaar was de drainage echter nog niet doorgespoten. ‘Toen zei de gemeente tegen mij dat het mijn eigen verantwoordelijkheid is. ‘Het is jouw probleem, dus jij moet het betalen’, zeiden ze tegen mij.’

Bij de mediator

De gemeente stelde voor met een bemiddelaar om tafel te gaan. ‘Bij die mediator hebben we afspraken gemaakt, maar op papier waren die steeds anders dan we mondeling hadden besproken.’ Zo staat op papier dat de gemeente verantwoordelijk is voor het aanleggen van een grondkering. ‘Terwijl grondoverlast niet het probleem is; het moet een waterkering zijn.’

Het verschil: grond is makkelijker te keren. Een plankje met een diepte van 30 centimeter zou daarvoor genoeg zijn. ‘Maar we hadden afgesproken dat er een betonnen keerwand van 80 centimeter diep zou komen.’

Hartman zegt zelf een offerte aangevraagd te hebben voor de aanleg van de keerwand, langs zijn hele tuin. ‘Maar de gemeente wilde het zelf regelen. Zij zouden het goedkoper kunnen, dachten ze. En ze wilden het dan ook vanaf de grond van de bewoners van de Vossenakker doen, zodat ze niet op mijn terrein hoefden te komen.’ Dat had de gemeente echter niet overlegd met die bewoners. ‘Die zagen het al voor zich: hun hele tuin overhoop gehaald, voor een probleem dat niet hun probleem was.’ Uiteindelijk beloofde de gemeente de kosten voor het herstel van de tuinen op zich te nemen. ‘Daarmee zijn ze veel duurder uit dan ze waren geweest als het via mijn offerte was gegaan.’

Werkzaamheden gestaakt

En daar houdt het niet bij op: de waterkering werd alsnog 30 tot 60 centimeter diep de grond in geplaatst. ‘Dat is niet wat we hadden afgesproken, maar de uitvoerders gaven aan dat de gemeente hen dit had opgedragen. Maar 30 centimeter is niet genoeg; daar stroomt het water nu nog steeds onderdoor’, zegt Hartman boos. ‘Dus toen ze het laatste stukje alsnog vanaf mijn grond moesten doen, heb ik gezegd dat het 80 centimeter diep moest. Maar de gemeente weigerde dat, dus zijn de werkzaamheden gestaakt.’

Omdat Hartman de werkzaamheden zelf heeft tegengehouden, vindt de gemeente het niet langer haar verantwoordelijkheid om de waterkering aan te leggen. ‘Ik heb een brief van de burgemeester, dat het mijn eigen schuld is. Ze doen nu niets meer. En als ik iets wil, moet ik maar naar de rechter. De burger komt bij de gemeente Elburg op de laatste plaats.’

‘Machtige instantie’

En dus gaat Hartman nu dus naar de rechter. ‘De mediation heeft het conflict duidelijk niet opgelost. Bij de rechter wil ik afdwingen dat er niet verder gebouwd mag worden aan de Vossenakker, tot de problemen op mijn terrein zijn opgelost. Zolang dat niet gebeurt, maak ik bezwaar.’

Hij begrijpt niet dat de gemeente niet al veel eerder de afspraken is nagekomen. ‘Dat had ze heel veel geld gescheeld, en dan hadden we nu niet naar de rechter hoeven gaan. Maar wat moet je als burger tegen zo’n machtige instantie? Het interesseert ze helemaal niets, hoe mijn tuin er uitziet.’ En dus blijven de borden staan in de tuin van Hartman. Met teksten als ‘Wij hebben altijd gelijk. Wij bepalen. Afzender – Gemeente Elburg’.

De Gemeente Elburg geeft tegenover Omroep Gelderland aan niet in te gaan op persoonlijke situaties. ‘Het is nooit onze intentie om een conflict met een bewoner te hebben’, laat een woordvoerder weten. ‘We doen altijd alles om samen een oplossing te zoeken. Het is jammer als we dan toch voor de rechter komen te staan.’