Column "De eerste fiets"

Het was zo'n fiets met van die stangen waar je eigenlijk overheen moest zwaaien alsof je een soort acrobaat was, maar in de praktijk eindigde dat meestal in een onhandige valpartij tegen de schutting. "Je groeit er wel in," zei iemand thuis, wat achteraf gewoon een nette manier was om te zeggen: succes ermee.

De eerste meters waren spannend op een manier die je later nooit meer terugkrijgt. Alles voelde groter, de straat leek langer en de stoeptegels leken speciaal ontworpen om je evenwicht te testen. Toch bleef je doorgaan, omdat stoppen eigenlijk geen optie was en omdat vallen er gewoon bij hoorde, al zei niemand dat er zo duidelijk bij.

Er was altijd wel iemand die naast je liep, meestal een ouder of een buurman, die meer aanwijzingen gaf dan je op dat moment kon verwerken. "Niet naar beneden kijken, stuur recht, niet zo hard trappen!" En precies op dat moment keek je naar beneden, ging je stuur scheef en voelde je dat de natuurkundige wetten toch echt hun werk deden.

Maar ergens tussen al dat wiebelen en corrigeren door kwam er een moment dat het ineens lukte. Niet lang, misschien maar een paar seconden, maar lang genoeg om te voelen dat je het snapte. "Daar gaat hij," riep iemand dan, alsof je een wereldreis maakte in plaats van een halve straat verderop.

En dat is misschien wel het bijzondere aan die eerste fiets: niet dat je hem leert rijden, maar dat je ontdekt dat je verder kunt komen dan je zelf dacht, al is het met vallen, opstaan en een paar schaafwonden die thuis worden uitgelegd als "ervaring".

Misschien is dat wat opgroeien eigenlijk is: steeds opnieuw leren balanceren, tot je op een dag merkt dat niemand meer naast je loopt, maar je toch gewoon doorrijdt.