Column "Een bijzonder mens achter de schermen"

Ongeveer drie jaar geleden kwam ik via een goede kennis, dj Bart van Dijk van lokale radiozender Loemedia en rtv Nunspeet, in contact met haar. Wat begon als een eerste kennismaking groeide uit tot iets wat inmiddels een vast onderdeel van mijn week is geworden: het schrijven van columns die op woensdag, en soms op zondag, worden uitgezonden en soms zelfs live op de radio worden voorgelezen.

Vanaf het allereerste moment was er iets bijzonders. Niet iets dat je kunt uitleggen, maar iets dat je voelt. Een klik, een vanzelfsprekendheid. We ontmoetten elkaar voor het eerst in Elburg bij een demonstratie van de brandweer, en vanaf dat moment had ik het gevoel dat ik haar al langer kende.

Jeanet is iemand die je niet hoeft te overtuigen. Ze kijkt, luistert en begrijpt vaak al voordat er iets gezegd wordt. Dat is zeldzaam. In een wereld waarin alles snel moet en veel gezegd wordt, is zij juist iemand die rust brengt. Geen drukte, geen ingewikkeld gedoe, maar een houding van: doe maar gewoon, we doen al gek genoeg.

En misschien is dat precies waarom de samenwerking zo goed werkt. Ik ben iemand die graag zijn eigen ruimte houdt, niet van vaste structuren houdt en dingen het liefst op mijn eigen manier doet. Niet altijd eenvoudig, dat weet ik ook. Maar Jeanet heeft daar iets in gevonden wat ik bijzonder vind: begrip zonder oordeel.

Ze laat mij vrij in wat ik maak, maar is er altijd op het juiste moment. Niet opdringerig, niet controlerend, maar aanwezig op een manier die vertrouwen geeft. Dat is iets wat je niet vaak tegenkomt.

Wat mij betreft is dat de kracht van haar: ze hoeft niets te bewijzen. Ze is gewoon zichzelf. En dat is meer dan genoeg.

Daarom wil ik via deze weg even iets teruggeven. Want hoe vaak zeg je eigenlijk tegen iemand dat hun manier van zijn waarde heeft? Dat hun aanwezigheid iets brengt dat je niet kunt vervangen?

Voor mij is Jeanet iemand uit duizenden. Iemand die achter de schermen misschien niet altijd gezien wordt, maar die juist daardoor des te belangrijker is. Zonder veel woorden, zonder poespas, maar met een vanzelfsprekende menselijkheid die je niet kunt leren, alleen kunt zijn.

Dus dit is een klein bedankje. Een simpel stukje waardering. Omdat sommige mensen het verdienen om even in het licht gezet te worden, juist omdat ze dat zelf nooit zullen vragen.