Naast ons zit een oudere heer, keurig in het pak, alleen aan zijn bami. Ik kijk even naar hem en vraag: “Smaakt het een beetje?” Hij glimlacht. “Jawel hoor, maar niet alles is wat het lijkt.” En voor ik het weet, zitten we midden in een gesprek over het leven. Hij vertelt dat hij 85 is, prostaatkanker heeft en elke maand hormooninjecties krijgt in zijn onderbuik.

“Daar heb ik niks over te zeggen,” zegt hij. En eigenlijk heb ik sowieso niet veel meer te vertellen met mijn 85 jaar.Het is even stil. De gastvrouw schenkt nog wat thee in. En ik denk: wat bijzonder een simpel etentje en ineens een levensles tussen de babi pangang en de nasi.

Als we vertrekken, wens ik hem een fijne avond. Hij knikt vriendelijk en zegt: “Dat probeer ik elke dag, jongeman.” En ik moet glimlachen. Je hoeft geen groot gesprek te voeren om geraakt te worden. Soms is één zin bij de Chinees al genoeg om je eraan te herinneren. We hebben allemaal ons verhaal en een beetje aandacht maakt het leven net wat mooier.