En niet aan de zijkant, maar tussen ons in. Want alleen dan is het echt goed. Het moet niet gekker worden, hoor je mensen soms zeggen. Misschien. Maar zo voelt het voor ons precies goed.

Wie bij ons op stal komt, ziet het overal terug. De manier waarop mensen met hun dieren omgaan, zegt veel over wie ze zijn. Neem die ene Tinker. Elke dag, stipt rond vijf uur, krijgt hij een appeltje. Ze staat er al op te wachten. Ziet zijn eigenares op honderd meter afstand aankomen en begint te hinniken als een grote vent met een blik van schiet eens op. Is dat raar? Ik vind van niet. Het is aandacht. Herkenning. Respect.

Dat appeltje zegt misschien nog wel meer over de eigenares dan over haar paard. Over zorg, trouw, en het serieus nemen van een ander leven. Of dat nu vier benen heeft of twee. En ja, hoe verder dat gaat, hoe groter ook het verdriet als het moment komt dat ze er niet meer zijn. Dat hoort erbij. Liefde komt altijd met afscheid. Maar wie dat verdriet durft te dragen, weet ook hoe rijk de tijd ervoor is geweest.

Koos ligt vandaag weer tussen ons in op de bank natuurlijk. Tevreden. En wij ook. Dat is het leven.