Administratie. Een noodzakelijk kwaad dat we allemaal wel eens uitstellen. "Doe de administratie morgen wel, of anders overmorgen," zeg ik tegen mijn vrouw. Zes weken later zit ik daar, midden in een zee van papieren, bonnen en rekeningen. Uiteindelijk ben ik er uren mee bezig, al foeterend op mijn vrouw omdat alles overal verspreid ligt. Ja, ouder worden zet ons geduld soms op de proef, vooral als het gaat om uitgestelde administratieve klusjes.

De weegschaal liegt niet. Iedere keer dat we erop stappen, verraadt hij ons genadeloos. "Waar komen die extra kilo's toch vandaan?" vraag ik mezelf af terwijl ik de weegschaal wantrouwig aankijk. Mijn vrouw zegt dat het gewoon het leven is, maar ik ben er zeker van dat die weegschaal een samenzwering tegen me voert.

Toch zijn er ook momenten van plezier en humor in deze kleine ongemakken. Zoals die ene keer dat ik besloot mijn schrijfwerk buiten te doen, in de tuin. Het leek een geweldig idee – frisse lucht, vogels die zingen – tot de wind plots opstak en mijn papieren als sneeuwvlokken door de lucht liet dwarrelen. Daar rende ik, achter de bonnetjes aan, vloekend en lachend tegelijk. Mijn buren moeten een geweldige show hebben gehad.

Ja, ouder worden heeft zo zijn uitdagingen. Maar het brengt ook verhalen, gelach en momenten van zelfreflectie. Terwijl ik mijn administratie eindelijk op orde breng en met een kop zwarte koffie terugkijk op de afgelopen weken, besef ik dat het niet de krampen, de extra kilo's of de verloren bonnetjes zijn die het leven zwaar maken. Het zijn juist deze momenten die het leven kleur geven, die verhalen creëren en deze later in een column te verpakken.

Dus laten we die weegschaal negeren, de administratie met een glimlach aanpakken, en vooral genieten van de kleine geneugten van het ouder worden. Want uiteindelijk is het de reis die telt, met al zijn onverwachte wendingen en verrassingen.