Ik betrapte mezelf er vanochtend op dat ik alvast een schaal pepernoten neerzette. Niet voor de kleinkinderen, nee die komen pas over twee dagen maar gewoon… voor het gevoel. Voor de sfeer. Of misschien omdat ik er zelf een paar wilde proeven.

Oma keek me al aan met die blik die zegt: “Je begint vroeg dit jaar.” Maar ze liet ze staan. Ze kent me. Het mooie aan deze dagen voor Sinterklaas is dat ze een soort stille spanning dragen. De kleinkinderen sturen spraakberichtjes met liedjes die halverwege veranderen in gegiechel. Oma doet alsof ze heel ontspannen is, maar ondertussen verstopt ze cadeautjes op plekken waar ze vrijdag zelf nooit meer op kan komen. En ik? Ik zorg dat de deurbel werkt. Niet omdat Sinterklaas hem gebruikt, maar omdat het idee dat hij dat zou kunnen doen nog steeds iets met me doet.

En precies in dat gekke tussengebied tussen woensdag en vrijdag, tussen wachten en vieren merk ik iets wat ik vroeger nooit zo doorhad: dat dit misschien wel het fijnste deel van het hele feest is.

Het wachten zelf. Want als je ouder wordt, leer je dat plezier niet alleen zit in wat er komt, maar in het vooruitkijken ernaar. Die paar dagen waarin de kleinkinderen al opgewonden zijn, oma aan het rommelen is, en ik zelf weer even het jongetje ben dat zijn schoen te vroeg zette die dagen zijn goud waard.

En ergens besef ik dan waarom ik Sinterklaas zo graag vier als opa: omdat het feest me eraan herinnert dat je nooit te oud bent om je te verheugen. Dat plezier niet begint bij het openen van cadeaus, maar bij het openhouden van je hart. En daarom voelt deze woensdag al een beetje als Sinterklaas. Niet omdat hij er is, maar omdat we samen naar hem toe leven en dat wachten misschien wel het mooiste cadeautje is.