Vanmorgen liep ik toevallig door Elburg. De straten nog rustig, de lucht helder. En terwijl mijn adem wolkjes maakte, zag ik iets vertrouwds: licht achter de ramen, rook uit schoorstenen, iemand die zijn autoruit stond te krabben en toch even vriendelijk knikte. Kleine momenten, maar ze zeggen veel.

Want hoe koud het ook is, ook hier gaat het leven gewoon door. De bakker is vroeg op. De hond moet eruit. De koffie staat al te pruttelen. We mopperen even dat mag maar daarna trekken we onze jas wat dichter en gaan we weer verder. Dat is misschien wel de levenslust van de Veluwe.

Niet groot en luid, maar rustig en standvastig. We wachten niet tot het warmer wordt, we maken het warm. Met een praatje, een pan soep, of gewoon door er voor elkaar te zijn. En ja, straks komt de dooi. Dat doet hij altijd. Maar hopelijk vergeten we niet hoe deze kou ons ook iets bracht namelijk verbondenheid. Want als het buiten min zes is, dan merk je pas hoe belangrijk warmte is. Niet alleen van de kachel maar van elkaar.

Dus vandaag, als u denkt: wat is het koud... Weet dan: in Elburg zijn misschien koude handen, maar de harten kloppen hier gelukkig nog altijd warm. En laten we eerlijk zijn: min zes is koud, ja maar het is ook het perfecte excuus voor extra koffie, dikke sokken en nog een koekje bij de thee. Voor de kachel die hoger staat, de radio iets harder en een vriendelijk woord iets vaker.

Dus trek die sjaal nog even strak, lach om de kou en blijf vooral doen waar we hier zo goed in zijn samen warm blijven. Want op de Veluwe geldt al generaties lang een simpele waarheid... het vriest misschien buiten, maar hier in Elburg laten we de winter nooit winnen