Elke afslag is een keuze. Een verhuizing, een ander pad, een verlies, een kans. Sommigen gaan er vroeg af. Anderen blijven stug rechtdoor razen, bang om iets te missen. Je ziet mensen verdwalen op parkeerplaatsen, achteruit terug de invoegstrook op willen, of zelfs stilvallen op de vluchtstrook van hun bestaan. Ik ben inmiddels de oprit naar het pensioen voorbij. Niet meer in de linkerrijstrook, maar rustig naar rechts. Geen haast meer, geen deadlines. En ineens zie je het allemaal scherper. De snelheid, het lawaai, de druk om mee te blijven doen en de rust die komt als je die kramp loslaat.

Het leven is geen race. Het gaat er niet om wie het snelst of luidst rijdt. Het gaat om weten wanneer je gas geeft, en wanneer je durft af te slaan.

Want soms ligt je bestemming niet aan het einde van de weg, Maar bij een afrit die je bijna voorbij was gereden.