Drie teamleden staan stil bij 10-jarig jubileum Welgelegenhuis Nunspeet: ‘Ik hoop hier nog heel lang rond te lopen’

Marieke werkt als GVP (gespecialiseerd verzorgende psychogeriatrie). Ze blikt terug op hoe ze bij het huis komt werken. “Ik zag de oproep van dit huis. De mens zien achter dementie viel mij hier op. Hier kwam het echt naar voren om tijd en aandacht aan de mens te geven. Bij mijn vorige werk werd steeds meer bezuinigd. Het was ouderwets werken; je hielp negen mensen en je moest weer door, zonder dat je tijd kon nemen in wat zij zelf wilden.”

Lizette is manager bij het huis en herkent zich in het verhaal van haar collega. “We hadden bij de opstart bepaalde kaders, maar die lagen heel breed. We konden heel veel ondernemen met de bewoners.” De visie van het huis is duidelijk: de bewoner staat voorop.

Bij binnenkomst in het huis is die sfeer al snel duidelijk. Bewoners, vrijwilligers en personeel kunnen goed bij elkaar terecht. Er worden grapjes gemaakt en iedereen wordt betrokken. Op de vraag naar mooie momenten uit de afgelopen tien jaar komen verschillende voorbeelden naar voren.

“Een bewoner keek altijd voetbal met een vriend in de thuissituatie. Toen kwam die vriend bij hem thuis, maar nu komt hij hier. Dan drinken ze samen een biertje”, herinnert De Bruin zich.

Kroone vult het verhaal van haar collega aan. Het team van het huis gaat inmiddels vier jaar op rij met de 21 bewoners op vakantie. Een huisarts heeft dit afgeraden, maar de manager ziet tijdens een vakantie hoe een bewoner verandert.

“Een mevrouw zat altijd op een stoel. Ze praatte heel weinig en zat veel in zichzelf gekeerd. De bewoner ging mee op vakantie en daar ging ze wel praten!” Lizette verheft haar stem van enthousiasme. “Ze ging mee in de auto en naar het restaurant, iets dat ze nooit eerder deed. De mevrouw liep rondjes en zei dat ze het leuk vond. Daar doe je het toch voor?”

Vooraf de jubileumdag worden de bewoners betrokken het organiseren. Veel bewoners zijn boven de 80 en komen van een boerderij. Bij mensen met dementie is herkenbaarheid belangrijk. Daarom pakt de organisatie uit met een thema dat de bewoners kennen. Buiten staan de rodeostier en trekker al klaar. Bezoekers worden ontvangen bij een boers opgezette kraam. Bovendien zijn alle bewoners en medewerkers gekleed als boeren en boerinnen. De hele middag staat in het teken van spelletjes, gezelligheid en boerencake.

Niet alleen medewerkers voelen zich verbonden met het Welgelegenhuis. Ook vrijwilliger Hetty Visser (62) is al jarenlang betrokken bij het huis. Haar schoonmoeder verhuist negen jaar geleden naar Het Welgelegenhuis. In die periode start Visser als vrijwilliger.

Inmiddels is haar schoonmoeder vier jaar geleden overleden, maar stoppen zit er voor Visser niet in. “Je bouwt een band op met de mensen en het is leuk om betrokken te zijn. Als ik kan helpen, doe ik dat graag”, vertelt Visser.

“Het is nooit in mij opgekomen om daarna weg te gaan. Vanuit hier hadden ze gezegd om een paar weekjes rust te nemen, maar ik ben meteen weer begonnen met het vrijwilligerswerk.” Bij het 20-jarig jubileum hoopt de vrijwilliger nog net zo betrokken te zijn.

Ondanks de mooie herinneringen door de jaren heen, zijn er ook momenten geweest om van te leren. “Soms heb je een situatie waarin je denkt dat iets echt niet kan, omdat de bewoner dat zo nooit had gewild. Als iemand bijvoorbeeld niet wil douchen, moet je even je normen en waarden aan de kant zetten. Diegene heeft een gedachteproces en angsten. Dan maken we de keuze om dat niet te doen. Dat is een gevecht geweest, maar daar zijn we al heel ver in”, vertelt Marieke de Bruin.

Lizette vult aan: “De sleutel is om veel in gesprek te zijn en hoe bewoners het zien. Voor de komende tien jaar hopen we echt te blijven kijken naar de mens.”

Ondertussen zit iedereen in het boerse kloffie en wordt er in de keuken druk gerommeld. Het feest gaat van start. Personeel, vrijwilligers, bewoners en verwanten vieren samen het tienjarig bestaan van het Welgelegenhuis.