Tineke (82) zat alleen op de kazerne toen de rook alles overnam

Tineke werkte destijds bij de welzijnszorg van de kazerne. Ze organiseerde studies, opleidingen en cursussen voor militairen. “'s Morgens had ik spreekuur en dan kon iedereen bij me binnenlopen”, vertelt ze. Ook regelde ze onder meer chauffeurscursussen op het terrein.

Op de dag van de brand zat ze gewoon te werken. “Ik keek naar buiten. Er stonden wat bomen buiten en ik dacht: het wordt mistig.” Al snel bleek dat het geen mist was, maar rook. “Op een gegeven moment werd die brand zo groot. Niemand mocht meer naar buiten. De wacht ging dicht. Alles ging dicht.”

Ook wegkomen lukte niet. Tineke woonde in Nunspeet en reisde met de trein naar haar werk, maar de treinen reden niet meer. “Ik had geen auto, dus ik zat op die kazerne.” Bellen kon ook niet. “Alle telefoonverkeer ging natuurlijk voor die brand.”

Veel mensen op de kazerne vertrokken volgens Tineke om te helpen met blussen. Zelf bleef ze achter. “Iedereen ging weg helpen blussen. "Ik geloof dat ik de enige was die er nog zat. De poort was gesloten en ik kon niet weg.”

Van de vlammen zelf zag ze weinig. Daarvoor zat ze te ver van de heide. Maar de rook staat haar nog helder voor de geest. “Het waren allemaal grijze wolken.” Het zicht werd steeds slechter. “Op een gegeven moment kon ik het gebouw aan de overkant niet meer zien.”

Angstig noemt Tineke zichzelf niet snel. “Ik ben niet zo paniekerig”, zegt ze. Toch voelde de situatie beklemmend. “Je ziet die rook allemaal langs je kantoor gaan. Je gaat naar buiten en alles is dicht. Je kunt er niet uit. Dat is niet fijn.”

Wat haar vooral bijbleef, was dat de brand volgens haar steeds verder richting het dorp trok. “Toen was het nog ernstiger dan nu. Het ging verder door naar het dorp. Daar zat de angst een beetje.” Uiteindelijk zag iemand op de kazerne dat ze er nog zat. “Die zei: ik breng jou wel even naar Nunspeet.”

De brand van woensdag bracht die herinneringen direct terug. Defensie maakte bekend dat de brand uitbrak terwijl er een oefening bezig was. Onderzoek moet nog uitwijzen of dat ook de oorzaak is. Vanuit Nunspeet zag en rook Tineke de rook opnieuw. “Dan denk je: jongens, je gaat toch niet schieten met die droogte?” zegt ze.

Tegelijk weet ze dat de kazerne een eigen brandweer heeft. “De brandweer hebben ze bij de hand gelukkig.”

Toch verbaast het haar dat het weer mis kon gaan. “Het eerste wat ik dacht was: hebben ze er niks van geleerd? Er zit natuurlijk een hele tijd tussen en de mensen van nu hebben dat allemaal niet meegemaakt. Maar dat het iedere keer weer gebeurt, dat snap je dan niet.”