Boa Edwin Baars stopt in Nunspeet: ‘Je maakt zoveel mee, maar met praten los je veel op’

Volgens Baars is juist de afwisseling het mooiste aan het werk als boa. Geen dag is hetzelfde. De ene keer gaat het om toezicht bij een evenement, de andere keer om fietsers die met een telefoon in de hand rijden, overlastsituaties, verkeersveiligheid of het aanspreken van mensen op hun gedrag.

“Het leukste is de combinatie van verschillende werkzaamheden en het contact met burgers”, zegt Baars. “Ook met inwoners bouw je relaties op. Je kunt vaak veel duidelijk maken door te praten. Dat heeft veel opgeleverd.”

Voor Baars is het werk dan ook meer dan alleen bekeuren. Hij ziet handhaving en gastheerschap als twee kanten van dezelfde medaille. “Je moet duidelijk zijn, maar ook kunnen uitleggen waarom iets niet mag.”

Dat uitleggen niet altijd meteen wordt gewaardeerd, merkte Baars onder meer tijdens een zomermarkt. Een oudere man wilde met zijn auto langs een weg waar op dat moment geen verkeer door mocht. Toen Baars hem tegenhield, kreeg hij de volle laag. 

“Die man trok flink van leer. Ik kreeg van alles naar mijn hoofd geslingerd”, vertelt Baars. Toch bleef hij bij zijn besluit. “Dan moet je streng zijn. Je kunt niet zomaar met de auto de zomermarkt oprijden.” 

Het zijn situaties waarin een boa stevig moet blijven staan, zonder onnodig olie op het vuur te gooien. Niet altijd makkelijk, maar wel onderdeel van het vak.

Een van de meest intense periodes in zijn tijd als boa was de coronaperiode. Volgens Baars escaleerden situaties toen soms opvallend snel. Er gebeurden dingen “op het randje”, waarbij zelfs hulp van de politie nodig was.

Die periode liet volgens Baars goed zien hoe belangrijk samenwerking met de politie is. Die samenwerking is volgens hem de afgelopen jaren alleen maar sterker geworden. “Het is ook de bedoeling dat boa’s de politie steeds meer kunnen ondersteunen. Die samenwerking is goed.”

Dat het werk ook spannend kan zijn, blijkt uit meerdere voorbeelden. Zo werd Baars een keer bijna aangereden toen iemand een stopteken negeerde. De bestuurder reed hem bijna omver. Baars nam daarna contact op met het bedrijf van de bestuurder, dat volgens hem ook maatregelen nam. 

Een ander incident staat hem eveneens helder bij. Tijdens surveillance met een collega kwamen ze een vetspoor op de weg tegen. Vanuit verkeersveiligheid moest dat direct worden opgepakt, omdat weggebruikers konden uitglijden.

De veroorzaker werd achterhaald, maar kwam vervolgens met hoge snelheid aangereden.

“Hij trok bijna de handrem aan en stapte boos uit de auto”, vertelt Baars. “We stonden al met de vinger bij de noodknop van de porto. De manier waarop hij aan kwam rijden, was echt niet normaal.”

Toch lukte het om de man met praten tot rust te brengen. “Ik ben niet zo snel bang, maar je moet wel alert blijven.”

In zijn werk kwam Baars situaties tegen die niet zomaar met een bon of waarschuwing op te lossen waren. Zo was er een situatie met een man en vrouw die niet met, maar ook niet zonder elkaar konden. De vrouw was bont en blauw geslagen.

“Als je de geschiedenis kent, probeer je empathie te tonen en de oorzaak te achterhalen”, zegt Baars. “Soms kun je ergens iets mee doen en soms ook niet.”

Ook werd hij eens gevraagd mee te zoeken naar een gevluchte drugsgebruiker. Baars kwam de man uiteindelijk bij toeval tegen. Het laat volgens hem zien hoe breed het werk van een boa kan zijn. “Je maakt zoveel mee.”

Baars werkt inmiddels 32 jaar voor de gemeente. Voordat hij boa werd, was hij toezichthouder. Hij werkte onder meer drie jaar in Dronten, maar wilde op een gegeven moment verder. Werken in zijn eigen woonplaats vond hij niet ideaal.

“Dat is niet altijd handig”, vertelt hij. Via een adviseur kwam Nunspeet op zijn pad. En die kennismaking beviel meteen. “Met Nunspeet was het gelijk goed. Er was een fijne klik.”

Over een paar maanden begint Baars dus aan een nieuw hoofdstuk. Helemaal afscheid nemen van het werk op straat doet hij niet. “Ik wil graag lekker buiten blijven”, zegt hij.