Er is meer ruimte nodig voor Defensie om te oefenen met springstoffen en opslag van munitie; de reden en noodzaak daarvoor zijn iedereen bekend. Maar dat levert spanning op met onze waarden van natuur en leefbaarheid. In de uitwisseling van argumenten dook ineens het feit op dat de natuurwaarden op militaire terreinen gunstig afsteken ten opzichte van daarbuiten; zo leeft op het artillerie-schietkamp in Oldebroek een sprinkhaan die nergens anders te vinden is. Hoewel Defensie toegeeft dat dit niet altijd zo werkt prikkelt dit tot een gedicht.

Onze sprinkhaan

Defensie zoekt naar nieuw terrein

voor oefening met ammunitie

dat levert explosieve discussies op

en een pijnlijke excercitie

dan, in de hitte van ‘t debat

-we hebben een primeur-

verschijnt een dier op het strijdtoneel

en det kump weinig veur

het is een sprinkhaan, heel uniek

ik zit hier niet te liegen

hij leeft in eigen habitat

waarover de granaten vliegen

een kleine glimlach weekt hij los

want in zijn mini-biotoop

blijkt hij de laatste Mohicaan te zijn

zo gloort er toch wat hoop

natuurbehoud naast meer terrein

balans moet zijn te vinden

een functie elders lijkt me fijn

zodat beide vrede vinden

Ton van Leijen