Wolkbreuk

loodrecht, in geschuierde gordijnen

braakt het gesloten firmament

een stortvloed hemelwater

uit wolken gekleurd als oud tin

golf na golf geselt haaks de aarde;

een gesloten uitspansel, zwanger

van opgespaarde voorraden, leegt zich

op alle groen, huizen, dieren, mensen

dit geweld negeert onze route;

hemelgestuurde kracht zet ons stil

op blanke straten en bruisende goten

waarin putdeksels beginnen te dansen

verpletterend gekletter isoleert,

dwingt onverbiddelijk tot onderbreking

van ons verlangen naar zo meteen,

totdat het zwerk is uitgeraasd

even snel als het kwam neemt het af:

de plassen en riolen komen tot rust,

het loodgrijze plafond scheurt open,

bevrijdende zon breekt zich baan

©tonvanleijen