Een huis vol liefde, maar te weinig ruimte

Het begon in 2021 met het gevoel dat hun gezin nog niet compleet was. Deborah en Jonathan wilden een pleegkind een veilig thuis bieden. Er kwam een jongetje bij, van wie later bleek dat hij het syndroom van Down heeft. Dat bracht een extra zorgvraag met zich mee, maar hij had zijn plek in het gezin gevonden. In 2024 volgde opnieuw een vraag. Hun pleegzoon had een biologisch zusje gekregen. Ook zij kon niet bij haar biologische ouders opgroeien. Was er bij de familie van den Helder nog een plekje? Daar moesten Deborah en Jonathan over nadenken. Maar eigenlijk was de keuze al gemaakt.

Ook de kinderen mochten meepraten over de komst van het meisje. Zij zagen vooral iets om naar uit te kijken. “We hebben het toen ook met de kinderen erover gehad en die zeiden eigenlijk gelijk al: maar dat is dan toch leuk, dan is er nog iemand met bruine ogen thuis”, vertelt Deborah.

Zo werd het gezin negen personen groot. Een broer en zus konden bij elkaar blijven en samen opgroeien. Alleen groeide het huis niet mee. Met zeven kinderen is ruimte meer dan een praktische wens. Hun zoon heeft vanwege het syndroom van Down behoefte aan een eigen plek. Ook voor de andere kinderen wordt het thuis soms erg vol. “In de zomer gaat het nog wel, dan zijn we ook veel buiten”, vertelt Deborah. “Maar in de winter merk je gewoon dat iedereen constant overprikkeld is. Dat trek je echt niet.”

De oplossing is een verbouwing: een grotere woonkamer en een extra slaapkamer. Maar daar hangt een prijskaartje van ruim een ton aan. “Na twee jaar hebben we alle vergunningen rond en kunnen we eindelijk beginnen. Alleen de voorbereidingen hebben al 10.000 euro gekost”, zegt Deborah.

De weg daarnaartoe was ingewikkeld. Volgens het gezin konden fondsen en instanties niet helpen. Toestemming om hun sociale huurwoning te verbouwen kwam er pas na een tweede aanvraag.

Verhuizen naar een koopwoning bleek evenmin haalbaar. “Om een huis te kopen voor een gezin van onze grootte, daar heb je tegenwoordig een miljoen voor nodig”, zegt Deborah. Ook hun eigen spaargeld gaat in de verbouwing zitten. “We doen er echt alles aan om het zelf voor elkaar te krijgen, maar je hebt gewoon hulp nodig.” Aldus Jonathan.

Tussen de zorgen over vergunningen, geld en vierkante meters vertellen Deborah en Jonathan met een lach over hun gezin. Hun christelijke geloof loopt als een rode draad door het verhaal. Ze spreken over Gods liefde en hun vertrouwen dat Hij voorziet. Dat geloof krijgt thuis een praktische invulling. Hun kinderen groeien op met de gedachte dat je naar anderen omkijkt, binnen en buiten het gezin. Voor Deborah en Jonathan hoort het bieden van een veilig thuis daarbij.

“We krijgen vaak te horen: waren er maar meer pleeggezinnen zoals jullie. Maar voor ons is het gewoon vanzelfsprekend.” Dat betekent niet dat alles vanzelf gaat. De drukte is groot, de verbouwing kost veel en hulp vragen is nodig. Toch blijft voor hen helder waarvoor ze het doen. “De verbouwing gaat helemaal niet om een paar muren. Het gaat erom een broer en zus bij elkaar te houden en de kans te geven om samen op te groeien.” Om de verbouwing mogelijk te maken, is een steunactie begonnen. Die heeft na een week al 7.200 euro opgebracht. Het doel van de actie is 50.000 euro.

Aan de keukentafel blijft ondertussen het brood rondgaan. Er wordt gesmeerd, doorgegeven en gekruimeld. Voor alle zeven kinderen is er een plek in het gezin. Met hulp hopen Deborah en Jonathan hun ook de ruimte te kunnen geven die ze nodig hebben.