De paarden Donovan en Dean kauwen rustig op wat hooi uit de ruif in het grote weiland aan de Paasloweg in Hierden. Paard Tango ligt in het zand en geniet met zijn ogen dicht van de warme voorjaarszon. Manuela Remf uit Hierden, eigenaresse van Dierenkind, kijkt tevreden voor zich uit over de uitgestrekte weilanden. ”Ik kan uren naar de paarden blijven kijken.”

De liefde voor paarden ontstond al op jonge leeftijd bij Manuela. Ze maakte voor het eerst kennis met de viervoeters bij haar tante die eigen paarden had. “Ik was zes jaar en wilde al eerder paardrijden dan het mocht. Door mijn te jonge leeftijd duurde het ruim een jaar, voordat ik startte op een manege in Ermelo. Eenmaal op een paardenrug, wilde ik er niet meer vanaf.”

Na vier jaar gingen de rondjes in de manegebak haar tegenstaan. Ze maakte kennis met het Westernrijden. “De verschillende onderdelen binnen het Westernrijden, zoals snelheidsdisciplines en technieken, gaven me meer adrenaline”, vertelt ze over die nieuwe uitdaging binnen de paardensport.

Tot ze door een val haar geliefde sport tijdelijk niet meer kan uitoefenen. Door een heftige rugblessure kon ze een lange tijd niet meer rijden en startte ze met grondwerk. Manuela: “Ik verdiepte me verder in de paardentaal. Hoe werkt het brein van een paard? Welke emoties heeft het dier? Dat vond ik erg interessant om te weten en besloot om daar opleidingen in te volgen.” 

In die tijd kreeg Manuela ook haar eerste eigen paard. “Hailey kwam als veulen bij me en staat nu nog steeds in de kudde.”

Na het herstel van haar rugblessure trainde ze jarenlang ook andermans paarden. Het paard stond dan bij haar kudde. “Als je 24/7 voor een dier zorgt, bouw je een band op. Ik zie mijn paarden als een toevoeging van mijn gezin. Als een paard dan weer terug naar huis ging, maakte het afscheid me erg verdrietig.” 

Ze besloot om de paarden niet meer bij haar eigen kudde te plaatsen, maar bij de mensen aan huis te trainen. Dat was voor mij beter.”

Naast haar werkzaamheden binnen de paardensport werkte Manuela in de crisiszorg voor jeugd bij een GGZ-instelling. Als er toestemming, ruimte en tijd voor was, ging ze met een collega en een cliënt naar haar paarden toe.

“Ik liet het kind de paarden knuffelen, borstelen en we maakten een buitenrit met de kar. Dat vonden de kinderen een fantastisch avontuur. Het contact maken met een dier, deed veel voor ze. Het gedrag van de kinderen veranderde. Op de terugweg naar de GGZ-instelling nam ik ‘andere’ kinderen mee. Ze waren veel rustiger.”

Die ervaring zette haar aan het denken. Werken met paarden en kinderen. Met die combinatie wilde ze meer doen. “Ik bleef bij GGZ voor mijn gevoel hangen in mijn ontwikkeling.” 

Ze volgde in vijf jaar tijd twee opleidingen op het gebied van coaching. Haar twee paarden Hailey en Whitney werden haar coachingspaarden. Stap voor stap daagde ik mezelf uit”, vertelt ze over het begin van haar initiatief.

Na de afronding van deze opleidingen verzamelt ze een vast team en tien vrijwilligers om zich heen en biedt ze bij Dierenkind hulp aan kinderen met diverse hulpvragen.

“In een veilige en rustige omgeving leren ze om te communiceren met het paard. Zonder druk of prestatiedwang. Bij mij krijgen ze de ruimte om zichzelf te zijn, om in hun eigen tempo te ontdekken wat het betekent om een paard te begrijpen en een positieve relatie op te bouwen. Dit versterkt niet alleen hun communicatievaardigheden, maar ook hun zelfvertrouwen en persoonlijke ontwikkeling”, legt ze uit.

Ze herinnert zich een meisje dat erg gespannen en gesloten was. “We begonnen met rustig wandelen naast het paard. Ze praatte niet veel. We werkten eerst aan het opbouwen van het vertrouwen tussen de leidster en het paard.”

Na een paar sessies klom het meisje op de rug van het paard. “Ze ontspande en praatte steeds meer. Over dagelijkse dingen en gebeurtenissen op school. Op welke momenten ze vastliep. Ook het paard liet tijdens het rijden bepaalde signalen zien. Haar leidster legde haar uit hoe ze die signalen zelf kon signaleren en hoe ze op een juiste manier opdrachten kon geven aan het paard. Als het paard de opdracht uitvoerde, groeide haar zelfvertrouwen.”

Ze glimlacht bij die herinnering. “Nu stapt dit meisje zelfstandig op en rijdt vol zelfvertrouwen paard. Van het gesloten kind dat ze was, is ze een meisje geworden dat hier al kletsend aankomt. Haar moeder gaf laatst aan: ‘een wereld van verschil’.”

Het doet Manuela en haar team goed als ouders hun dankbaarheid uitspreken. “Dat hun kinderen uitkijken naar de dag dat ze bij Dierenkind zijn. Afgelopen week werkte het weer helaas niet mee. Door de harde wind moest ik sommige coachingsessies en lessen afzeggen, omdat buitenrijden geen optie was in verband met de veiligheid."

Ze kreeg een belletje van een van de moeders met de vraag of er later in de week nog een mogelijkheid was om te komen. "Haar tienerdochter had te kennen gegeven: ‘Nu heb ik mijn oplaadpunt van de week niet. Nu kom ik mijn week echt niet door."

Haar medecoach Marit vult aan: “In deze chaotische wereld hebben kinderen momenten nodig dat ze zichzelf kunnen zijn. Opgroeien in een rustige omgeving zonder prestatiedruk.” Manuela knikt. “Een kind heeft een veilige basis nodig om zich te kunnen ontwikkelen.”

Kinderen die voor coaching bij Dierenkind terechtkomen missen volgens Manuela vaak aansluiting in het huidige onderwijssysteem.

“Het zijn kinderen die uit het schoolsysteem zijn weggevallen", legt ze uit. "Ze passen niet in het systeem. Voor ouders begint dan vaak een zoektocht en krijgen ze te maken met lange wachtlijsten. Sommige kinderen volgen thuisonderwijs of gaan nog enkele uren per dag naar school.”

Ze denkt aan een meisje dat op school vaak dichtsloeg. “De kleinste triggers op school zorgde ervoor dat ze vastliep. Thuis verliep de communicatie ook niet goed. Als haar ouders thuis iets aan haar vroegen, escaleerde dat vaak in ruzie.” 

Bij Dierenkind leerde het meisje op een andere manier te communiceren. “De eerste drie sessies praatte ze alleen tegen de paarden. Ik stond erbij voor als ze me nodig had. Ik liet haar praten zonder een oordeel te geven. Door het contact met het paard ontstond er een opening om echt contact met haar te maken. Ik creëer die openingen niet, dat doen de paarden.” 

Het meisje leerde op een nieuwe manier te kijken naar problemen. “Van de ‘fouten’ die ze nu maakt slaat ze niet meer dicht. Samen met het paard en de coach ging ze op zoek naar fijne oplossingen in plaats van strijd. Het was zo’n verschil in hoe ze kwam en hoe ze ging. Haar ouders waren dankbaar voor het kind dat ze terugkregen.”

Manuela heeft zelf geen stabiele jeugd gekend. “Ik gun kinderen een wereld waarin ze fijn opgroeien. Waar ze zich gezien en gehoord voelen. Een jeugd die ik mezelf ook had gegund.” 

Ze denkt terug aan haar eigen jeugdjaren en herinnert zich haar schoolgala. “Ouders die hun kinderen met de mooie auto’s naar het gala brachten. Zo’n moment had ik als kind ook graag willen hebben. Ik ging alleen op de fiets naar het gala”, illustreert ze het einde van haar schooltijd.  

Ze weet hoe belangrijk dat moment voor een tiener kan zijn. Binnenkort heeft één van haar vrijwilligers een schoolgala. “Ze wil graag te paard naar school. Dat is toch 100 procent fantastisch! Mijn paard Hailey vindt het prachtig om in de belangstelling te staan. Dat gaan we regelen. Als ik iets voor iemand kan doen. Een kleine toevoeging kan zijn, geeft me dat zoveel voldoening om aan bij te dragen.”

Kleine geluksmomenten ervaart ze ook als ze ziet hoe kinderen genieten in het bijzijn van haar paarden. “Een moeder met weinig financiële middelen vroeg of ik een klein kinderfeestje kon houden voor haar jarige dochter. Een middag paardenplezier met twee vriendinnen. Die blije kindergezichten tijdens het borstelen en vlechten van de manen van mijn paarden. Dat doe ik met alle liefde.”

Ze vindt mooi dat ze haar werk en hobby kan combineren. “Ik mag vaker beseffen wat ik in relatief korte tijd al heb gecreëerd. In de toekomst zou ik Dierenkind graag willen uitbreiden, maar door de natuurlijke huisvesting van mijn paarden is niet iedere locatie even geschikt. Als ik echt groots mag dromen zou een holistisch paardencentrum een mooie toevoeging in mijn leven zijn.”